Ήταν το είκοσι οκτώ Φεβρουάριου του δυο χιλιάδες δέκα , ένας φίλος μου παντρεύτηκε με πολύ όμορφη κοπέλα της πόλη μου , ο τυχερός είναι. πολύ νωρίς το πρωί όλοι μελή της οικογενειακή μου σηκώθηκε και έκαναν μπάνιο και ετοιμάστηκαν για τον γάμο στην εκκλησιά του Αγίου Ανδρέα ήταν η καθολική εκκλησιά που εγώ πήγαινα κάθε Κυριακή.
Πρώτα πήγαμε στην εκκλησιά και όταν ήμασταν εκεί όλοι οι καλεσμένοι είχαν μαζευτεί ήμασταν το τελευταίο ομάδα, σε λιγάκι η νύφη ήρθε μέσα ένα κόκκινο καινούριο  αυτοκίνητο, πάνω του έβαλαν λουλούδια και μέσα του έπαιζε πολύ καλή μουσική για τον γάμο.

μόλις η νύφη ήταν στην εκκλησιά ξεκίνησε  η λειτουργιά του γάμου, και οι νιόπαντροι πήραν όρκο για να μείνουν μαζί τους μέχρι θάνατο. Μέτα την εκκλησιά πήγαμε σπίτι των πεθερικών, στο σπίτι αυτό είχε εξαιρετικά φαγητά και ποτά , τρώγαμε  και ήπιαμε μέχρι να σπάσουμε !.

Ύστερα η ώρα που οι καλεσμένοι έδωσαν τα δώρα τους στην νύφη, άλλα εγώ δεν κάτι να την το δώσει και περίμενα για το τελευταία ευχή, ενώ άλλοι καλεσμένοι έδωσαν πολλά δώρα τραγουδώντας στο τελός έριξαν λουλούδια και τους λένε " Να ζήσετε!" Να ζήσετε! "Να ζήσετε!"και το φωνή μου ήταν το πιο δυνατή από άλλους επειδή ήθελα να τους δώσει μια ευχή για το δώρο μου.

Το βράδυ είχαν πάρτι στο Ρουμάνος και οι νιόπαντροι , κουμπάρες και νέοι  καλεσμένοι  περάσαν όλη την νύχτα τραγουδώντας και χορεύοντας . Αυτός τον γάμο ήταν πολύ ωραίος μου άρεσε πολύ και όταν θα ήμουνα στην ηλικία να παντρευτώ θα  το κάνω και εγώ το ίδιο